In de zorg moet men zich aan strenge hygièneregels houden. De HACCP (waar het voor staat, mag Joost weten) regelt hoe men met voedingswaren om moet gaan om de veiligheid voor cliënten te waarborgen. Nou, ik zie het resultaat: we hadden pas voor de vierde keer in drie weken beschimmeld brood op tafel. Komt goed uit dat we een aantal oplettende patiënten hebben op het moment, want een tijd terug heb ik het al eens gegeten. De verpleging steekt soms de draak met mijn herhaalde navragen naar de houdbaarheid van bederfelijke waar – “Als het groen is, is het goed, toch?” -, maar ik ben blij dat ik geen last kreeg toen ik beschimmeld brood gegeten had. Geen reden om het nog eens te proberen echter.
Op het trainingshuis kreeg men ooit de kwaliteitscoördinator over de vloer. Hij was over het algemeen tevreden, maar men moest zich wel echt aan de HACCP-regels gaan houden. Wat ik ervan weet, is enkel dat je dan de datum dat je het voedsel binnenkrijgt, op de verpakking moet vermelden. Heeft weinig nut als vervolgens niemand erop let, en het oude voedsel gewoon achterin de kast geschoven wordt. Of als iemand het wel ziet: “Ach, dat brood komt vast uit de vriezer, daarom staat er een oude datum op!”
Ik vroeg van de week of de nachtdienst, wiens taak dit is, voortaan wat beter op de voedselvoorraad wou letten. De reactie: patiënten moesten hier ook hun verantwoordelijkheid nemen. Dat kan dan wel wezen, maar het valt te betwijfelen of elke patiënt hiertoe in staat is. Bovendien komt het dan neer op snel controleren tijdens het dekken van de tafels voor de avondmaaltijd, en dat is meestal een hectische bende. Niet het tijdstip waarop beschimmeld brood of bedorven vlees snel op zal vallen. Geeft me trouwens te denken: de HACCP-regels worden ook in de horeca gebruikt, en als het in een zorginstelling al zulke resultaten heeft, vraag ik me af of ik de kwaliteit van mijn restaurantmaal nog wel kan vertrouwen. Eén voordeel: daar wordt men er tenminste genadeloos op afgerekend als het niet deugt.
