Afgelopen week bleek dat vier op de tien bestuurders in de thuiszorg meer verdineen dan de minister-president. Dit terwijl de medewerkers sinds de invoering van de Wmo steeds minder verdienne en er grootschalige bezuinigingen zijn. De SP heeft daarom voorgesteld harde grenzen te stellen aan het salaris van de thuiszorgbestuurders. Helaas vraag ik me wel af of de voorgestelde oplossing werkt: instellingen die hun bestuurders meer betalen dan de Balkenendenorm, moeten hun vergunning kwijtraken. Hierdoor loop je, lijkt mij, alleen het risico dat de cliënten nog meer de dupe worden dan ze al waren. Inmiddels blijkt wel dat het idee door een kamermeerderheid wordt gesteund.
Archief voor Politiek
Bezuinigingen op de AWBZ-zorg voor mensen met autisme en ADHD
Ik maakte me tot voor kort geen zorgen over het uitkleden van de AWBZ. Ik ben wel solidair met anderen, maar voor mij zou het allemaal wel meevallen. Vorige maand kopte het nieuws nog dat Jet Bussemaker, de staatssecretaris voor VWS, wil snijden in de AWBZ-zorg voor jongeren met autisme en ADHD, omdat deze zorg eigenlijk thuishoort bij de school of de jeugdzorg. Dat is wel begrijpelijk: waarom de AWBZ aanspreken als we de jeugdzorg en de scholen hebben? Maar hier gaat het niet om.
De ondersteunende en activerende begeleiding gaat waarschijnlijk binnenkort over van de AWBZ naar de Wmo. Dit betekent dat gemeenten de verantwoordelijkheid van het rijk overnemen, wat in de praktijk neerkomt op forse bezuinigingen, nog meer rompslomp en mogelijk zelfs willekeur. Twee CIZ-kantoren maakten bij mijn verhuizing van Apeldoorn naar Nijmegen al ruzie over mijn indicatie, maar dat zou dan nog lastiger worden. Gewoon wonen in de gemeente met de meest lucratieve Wmo (niet per definitie die met het meest linkse college trouwens, want hie rin Nijmegen he bik meer moeite om voorzieningen te krijgen dan ik in Apeldoorn had), maar zo werkt dat natuurlijk niet. Daarnaast zou de aanbesteding leiden tot minder kwaliteit van zorg, omdat dan alleen de goedkoopste aanbieders via zorg in natura kunnen worden bekostigd. Jammer voor mensen met specifieke hulpvragen, zoals dit bij ondersteunende en activerende begeleiding nog veel meer geldt dan bij huishoudelijke zorg. Het gaat in veel gevallen, zeker waar er sprake is van psychiatrische problematiek, verder dan het doen van de administratie.
Daarnaast speelt er nog een veel groter probleem: Bussemaker realiseert zich kennlijk niet wat haar zogenaamde “gedragsstoornissen” in de praktijk betekenen in onze maatschappij. Het is namelijk niet zo dat de jeugdzorg en de scholen toch al gefinancierd worden om de hulp te bieden die autisten en ADHD’ers nodig hebben, maar dat Bussemaker veronderstelt dat deze jongeren het met wat goede wil prima zonde rAWBZ-hulp redden. Mijn idee hoor, maar dan mag ze eerst met haar collega van onderwijs om de tafel om het competentiegericht leren weer af te schaffen, want dit is een buitengewoon auti-onvriendelijke onderwijsmethode. En de mythe dat autisten en ADHD’ers zonder verstandelijke handicap – want “ernstig verstandelijk gehandicapten” is uiteraard de belangrijkste categorie zogenaamde “zware gevallen” – geen ernstige problemen kunnen hebben, mag ze bij mij op de gesloten afdeling komen checken.
Met de oplossing die Bussemaker aandraagt, ben ik het volkomen eens. Helaas ligt die buiten haar politieke macht: ze bepleit een maatschappelijke verandering. Afwijkend gedrag zou volgens haar weer geaccepteerd moeten worden. Ik ben hier uiteraard fervent voorstander van. Ik ben nog net van de generatie dat niet iedereen die geïnteresseerd was in dinosaurussen in plaats van Idols, de diagnose syndroom van Asperger kreeg en in de sociale vaardigheidstraining werd gestopt, maar het afschaffen van AWBZ-hulp voor deze groep gaat er echt niet voor zorgen dat deze kinderen niet meer gepest worden. Bovendien heeft het categorisch uitsluiten van bepaalde groepen mensen van hulp, tot gevolg dat ook die mensen die niet kunnen worden geholpen met een pestprotocol op school, zonder zorg komen te zitten. Het gaat er niet om welk etiket een persoon heeft en of dit etiket hem naar de mening van de staatssecretaris tot een “zwaar geval” maakt danwel tot een onfortuinlijk slachtoffer van de huidige maatschappij, maar op welke gebieden de persoon problemen ervaart en of het oplossen hiervan of helpen omgaan hiermee de taak van de AWBZ-gefinancierde hulp is. Echte solidariteit, die ik van een PvdA-bewindspersoon verwacht, biedt alle personen gelijke kansen om in de maatschappij tot hun recht te komen, en zegt dus niet tegen een persoon: “Jouw probleem wordt veroorzaakt doordat de samenleving je niet accepteert, dus jij krijgt geen hulp.” Ik ontvang echter graag een E-mail van Bussemaker als de door haar en mij zo vurig gewenste maatschappelijke verandering heeft plaatsgevonden en ik zonder AWBZ-gefinancierde hulp geaccepteerd word in de gemeenschap.
