Archief voor Geestelijke gezondheidszorg

AWBZ-begeleiding vanaf 2009

april 20, 2009 bij 6:36 pm · Ingedeeld onder Continuïteit van zorg, Financiering / Bezuinigingen, Geestelijke gezondheidszorg, Gehandicaptenzorg, Toegankelijkheid van zorg, Verpleeg- en verzorgingshuizen, Wetgeving

Afgelopen week is de meldactie AWBZ van start gegaan. Het meldpunt is geopend naar aanleiding van de bezuinigingen in de AWBZ die per 1 januari 2009 van kracht zijn. Het CIZ is namelijk enkele weken terug gestart met de herkeuring van alle mensen die een indicatie voor begeleiding (zowel ondersteunde als activerende begeleiding) hebben. Ik las pas dat men verwacht dat mogelijk wel 60.000 mensen na de herkeuring helemaal geen begeleiding meer krijgen, terwijl het totaal aantal mensen dat nu een dergelijke indicatie heeft, hooguit 147.000 bedraagt.

Ikzelf fok me de laatste tijd weer behoorlijk op over mijn eigen indicatie. Waarschijnlijk hoef ik niet herkeurd te worden, omdat mijn indicatie in 2009 afloopt. Eind december pas, dus als ik de berichten goed begrijp, heb ik daarmee nog geluk, dat ik zo lang als mogelijk is onder de oude wetgeving val. Ik zou niet weten wat ik kan verwachten van mijn herkeuring. Voor een deel komt dat natuurlijk doordat ik nog in resocialisatie ben, en het best zou kunnen dat ik ook zonder wetswijziging met minder zorg toe zou kunnen. Dat weet ik nog niet. Maar buiten dat hangt het er natuurlijk vanaf op welke grond ik begeleiding krijg en of die grond na de wetswijziging nog bestaat. Gronden waarvoor geen aanspraak meer bestaat op begeleiding, zijn:


  • Persoonlijke verzorging: ik vraag me af of dit is omdat dit zijn eigen AWBZ-functie is, of omdat mensen die gestimuleerd moeten worden om zichzelf te verzorgen, maar gewoon moeten blijven stinken.
  • Hulp in de huishouding, waaronder niet alleen schoonmaakwerk valt (wat al in de Wmo is ondergebracht), maar ook zorg voor de maaltijden en kleding. Vraag me af hoe Jet Bussemaker dacht dat mensen die hier niet of moeilijk zelf voor kunnen zorgen, zoals ik, dit opgelost krijgen.
  • Maatschappelijk leven, waar alles onder valt wat buitenshuis gebeurt. De smoes om dit door te voeren zal wel zijn dat zogenaamd veel gehandicapten hun dure begeleiders inschakelen om “leuke” activiteiten met ze te ondernemen, of die ene transseksueel die Bussemaker kent, die zijn zorggeld gebruikte voor een cursus om een partner te vinden. De consequentie is natuurlijk dat mensen met een handicap die niet zelf hun dag kunnen invullen en/of geen vrienden hebben, op last van de staat de hele dag mogen bankzitten.
  • Psychisch welbevinden. Men bedoelt dat depressie, angst of eenzaamheid geen reden meer zijn voor begeleiding. Ik vind dit een hele rare: alsof deprssie en angst niet serieus zijn! Nou ja, preventieve cursussen zoals “In de put, uit de put” vallen tegenwoordig onder de basisverzekering, en ik neem aan dat een deel van dergelijke hulp ook vanuit de Wmo gefinancierd wordt (Algemeen Maatschappelijk Werk en dergelijke). Ik kan me er wel iets bij voorstellen dat mensen die alleen maar eenzaam zijn, niet zo nodig naar bijvoorbeeld dagverzorging hoeven, omdat ze ook bij goedkopere activiteiten voor bijvoorbeeld senioren terecht kunnen (ouderenwelzijnswerk etc.). Maar gebrek aan “psychisch welbevinden” kan in combinatie met andere factoren wel degelijk zorgen voor serieuze problemen waar een buurthuis of vrijwilliger geen oplossing voor biedt. Ik ben zelf opgenomen met een probleem dat in deze categorie valt (mijn etiket was destijds “aanpassingsstoornis” of zo), maar ik geloof er geen barst van dat ik langer dan een paar dagen was opgenomen, zelfs in 2007, als ik alleen maar geen “psychisch welbevinden” had. Natuurlijk zou je dan zeggen dat er dan heus nog wel serieuze gronden zouden zijn geweest (ik ben immers opgenomen vanwege gevaarlijk gedrag), maar dit hele vage verhaal houdt geen rekening met de relatie tussen deze factoren: stel dat ik minder zorg zou krijgen dan ik nodig heb (we weten het niet, vooralsnog is het pas in december en ik weet nog niet eens waar ik dan ben), dan is dat waarschijlijk een irrelevant probleem van “psychisch welbevinden” zolang ik niet doordraai. Mijn begeleidster zei vanmorgen al dat een arts haar eens had gezegd om het maar te laten escaleren, zodat het CIZ zou zien hoe beroerd het ging met haar onvoldoende-geïndiceerde cliënt. Been there, done that: ik hoef dat geen tweede keer.

Gronden die nog wel tellen, zijn:

  • Sociale redzaamheid. Om de één of andere rare reden wordt dit op de website van VWS uitgelegd als “regie over het eigen leven kunnen voeren”. Mij doet die omschrijving altijd denken aan iets wat met wilsbekwaamheid samenhangt, maar sociale redzaamheid begrijp ik als het kunnen omgaan met noodzakelijke instanties, financiën, zelfstandig naar de dokter kunnen, etc.
  • Probleemgedrag (agressief of dwangmatig, aldus VWS).
  • Beperkingen in het voortbewegen. Die vind ik vaag: bedoelt men dat je een begeleider kunt inhuren om je rolstoel te duwen – dat lijkt me nog eens geldverspilling! -, of wordt het als grondslag gebruikt om bijvoorbeeld mobiliteitstrainers en ergotherapeuten, die mensen leren omgaan met hulpmiddelen, te betalen, of nog iets anders? Ik snap het eigenlijk niet, want juist sinds ergens in 2008 kunnen mensen met alleen een lichamelijke handicap helemaal geen ondersteunende begeleiding krijgen.
  • Beperkingen in de waarneming, concentratie en/of het denken. Hmmm, geen flauw idee wat men daaronder verstaat: het zal wel een reden zijn om psychiatrische patiënten AWBZ-zorg te kunnen verlenen, maar bepaalt transparant is dit niet.
  • Beperkingen in de oriëntatie en/of het geheugen. Dmentie, dus? Geen idee.

Nou ja, laat ik het er maar op houden dat het een bezuinigingsmaatregel is en iedereen dus minder zorg krijgt. Bullshit natuurlijk, wat VWS schrijft, dat de begeleiding van mensen die het niet echt nodig hebben, voor 2009 ten koste ging van de mensen voor wie de AWBZ is bedoeld: ik durf te wedden dat zelfs de mensen voor wie de AWBZ al tientallen jaren is bedoeld, erop achteruitgaan.

Laat een reactie achter

Separeercel vaak langdurig gebruikt

april 8, 2009 bij 9:24 pm · Ingedeeld onder Geestelijke gezondheidszorg, Vrijheidsbeperkende maatregelen

Nova heeft de hand weten te leggen op gegevens waaruit blijkt dat separeercellen vaak langdurig worden gebruikt. Meer dan honderdvijftig mensen zouden in de afgelopen vijf jaar langer dan een jaar in een separeercel of afzonderkamer zijn opgesloten, en een vergelijkbaar aantal zou ieder jaar langer dan drie maanden geïsoleerd zijn. Het is schokkend dat zoiets überhaupt mag, terwijl vrij algemeen bekend is dat zelfs redelijk kortdurende separatie vooral geestelijke gezondheidsrisico’s heeft. De VVD eist een onderzoek. Alleen jammer voor die partij dat de conclusie waarschijnlijk zal zijn dat de veelvuldige separaties grotendeels door personeelsgebrek veroorzaakt worden.

Laat een reactie achter

Zorgverlenrs moeten zorgplan voortaan met cliënt bespreken

maart 26, 2009 bij 10:18 pm · Ingedeeld onder Geestelijke gezondheidszorg, Gehandicaptenzorg, Nieuws, Patiëntenrechten, Zorgplanning

Zorgverleners in de langdurende zorg moeten binnenkort zorgplannen altijd eerst met de cliënt bespreken. Dit lijkt mij logisch met het oog op inspraak en informed consent, maar gebeurt lang niet altijd. Helaas vrees ik dat er door dit besluit niets zal veranderen aan de waarde (of beter, het gebrek daaraan) wat door zorgaanbieders aan zorgplannen wordt gehecht. Op het trainingshuis waar ik heb gewoond, werd er alleen een zorgplan gemaakt, als er een nieuwe indicatie nodig was, en maakte het mijn begeleiders niet uit dat mijn eerste zorgplan – geschreven zeven maanden nadat ik er was komen wonen – vol fouten zat. Blijkbaar kregen we niet te weinig geld op basis van dit zorgplan – de fouten overschatten mij nogal -, en niemand gebruikte het zorgplan tegen of voor me. Ik weet echter niet wat er gebeurt als de indicatieorganisaties, met het besluit in de hand, ervanuit gaan dat zorgplannen nu meer kracht hebben, maar de mentaliteit dat zorgplannen er eigenlijk niet zo toe doen, bij zorgverleners niet verandert.

Laat een reactie achter

De cactus en de ergotherapeut

maart 24, 2009 bij 8:01 pm · Ingedeeld onder Geestelijke gezondheidszorg, Persoonlijk, Rehabilitatie / Resocialisatie, Visuele handicap

Vandaag is de ergotherapeut van blindeninstelling Sensis langs geweest. Ik fokte me er van tevoren enorm over op, omdat de verpleging enorm hooggespannen verwachtingen van haar leek te hebben. Hoewel ik gelukkig nu wel al wat therapieonderdelen heb, heb ik namelijk op de afdeling nog bar weinig te doen, en zei de verpleging iedere keer als ik iets nog niet kon: “Maar binnenkort komt die ergotherapeut van Sensis, en die gaat ons leren hoe we jou kunnen helpen deze vaardigheden te leren.” Nou, het eerste doel is anders gericht op oriëntatie en mobiliteit, niet op huishoudelijke vaardigheden, en ik kan trouwens je zelf ook wel vertellen dat koffie zetten best non-visueel kan. Alleen niet voor vijftien man, want onze koffiepot is veel te zwaar om te tillen zonder mijn coördinatie te verliezen bij het overschenken in de (toch al niet heel handige) thermoskannen.

Helaas gebeurde bijna het omgekeerde van wat ik had gevreesd: de ergotherapeut hield een enorm verhaal over alles wat zo logisch is als je het niet kan zien, en stelde aan mijn zorgcoördinator voor een keer een voorlichting, compleet met simulatiebrillen, te komen geven. Het team is helaas gruwelijk enthousiast. Ik niet: ik ben veel te bang dat de verpleegkundigen, die misschien eens in de tien jaar een blinde begeleiden, aan de officiële heilige huisjes van wat volgens zienden handig zou zijn voor blinden, te veel waarde hechten. Zo wil men ineens een cactus, die me überhaupt nog niet was opgevallen, verplaatsen van naast één van de buitendeuren, waar het ding niemand kwaad doet, naar God mag weten wat voor sta-in-de-wegplaats, omdat ik er anders wellicht tegenaan zou lopen. De andere grote kamerplant, die naast de boekenkast staat en waar ik iedere keer tegen aanloop, mag gewoon blijven staan. En ineens liep mijn zorgcoördinator vanavond mee met de dagelijkse avondwandeling, die ik met een paar andere patiënten maak. Ze leidde me af met onnodige opmerkingen over de omgeving en leverde steeds commentaar over hoe het het handigst zou zijn mij aanwijzingen te geven, terwijl mijn afdelingsgenoten en ik dat allang hadden uitgevonden. De reden was, bleek later, dat een andere verpleegkundige had gezegd dat het gisteren nogal chaotisch was gegaan. Dat kwam omdat ik gigantisch onrustig was. Pfff, werkelijk waar: ik heb de grootste moeite eenvoudige aanpassingen te krijgen voor problemen die anders echt onoverkomelijk voor me zijn, als die problemen niet (duidelijk) aan mijn blindheid liggen, maar de afdelingscactus moet wijken voor een hypothetische aanvaring met mij.

Reactie (1)

Eindelijk ben ik op reso

maart 3, 2009 bij 10:37 pm · Ingedeeld onder Geestelijke gezondheidszorg, Persoonlijk, Rehabilitatie / Resocialisatie

En eindelijk is het dan echt waar: sinds gisteren ben ik op reso! Niet dat je je er gelijk iets spectaculairs bij moet voorstellen, maar de stap is gezet. Ik heb gisteren een gesprek gehad met mijn zorgcoördinator, zoals een verpleegkundig contactpersoon hier heet, en heb een vrij goed geslaagde poging gedaan om de weg op de afdeling te leren – buiten gaat nog niet, en mijn ergotherapeut kan pas over drie weken komen voor een eerste afspraak. Verder gebeurt er eigenlijk nog niks boeiends. Schijnt ook niet de bedoeling te zijn, maar ik mag niet hopen dat ze me al te lang laten “wennen”, want dan komen over een paar weken alle taken en activiteiten die bij resocialisatie horen tegelijk op me af.

Laat een reactie achter

Ik ga misschien nu toch naar reso

februari 6, 2009 bij 3:01 pm · Ingedeeld onder Geestelijke gezondheidszorg, Persoonlijk, Rehabilitatie / Resocialisatie, Zorgplanning

Ik moet het eerst zien voor ik het geloof, want acht maanden geleden schreef ik het ook al, maar het lijkt er nou eindelijk op dat ik toch naar de reso ga. Ik had vandaag behandelplan, en maakte het duidelijk genoeg voor de psychiater dat ik daarheen wilde, of de woonvorm in Apeldoorn nou doorgaat of niet. Als het doorgaat, wil ik naar de reso om me te kunnen voorbereiden op de overstap (die ik veel te groot vind vanaf een gesloten afdeling). Dat gaat nog wel lastig worden, want dan moet er een dubbele verstrekkign komen van het CIZ, en de maatschappelijk werker beweert dat er net nieuwe regels zijn dat je niet eens op de wachtlijst voor beschermd wonen mag als je nog in behandeling zit, maar ze zegt dat het alleen voor Nijmegen geldt. Het schijnt een regel van het CIZ te zijn (wel gehoord via RIBW Nijmegen, maar die hebben het niet bedacht), dus dan moet het wel landelijk zijn, maar zij beweert weer eens van niet. Maargoed, dat moet ze dan maandag of zo maar even uitzoeken. Ik moest het Apeldoorn gedoe eigenlijk van haar weer eens “laten bezinken” (volgens mijn vriend is dat je mond houden, maar toen ik dat zei, was ik brutaal), maar ik kan niets meer laten bezinken dan het nu is voordat ik meer informatie heb over de mogelijkheid voor die dubbele verstrekking, wat de reso van plan is (en hoe lang het nog duurt) en hoeveel voorbereidingstijd ik eventueel van RIBW Apeldoorn krijg, etc. Maar hoe dan ook heeft de psych vanochtend toegezegd contact op te nemen met de reso en te melden dat ik klaar ben voor een overplaatsing zodra zij plek voor me hebben. Ik hoop snel iets van de psycholoog daar te horen, zodat er in elk geval een afspraak kan komen met hem (en eventueel mijn verpleegkundig contactpersoon, hij was hier namelijk al achteraan gegaan voordat de boel “uitgesteld” werd). Maar uiteraard geloof ik pas dat het waar is als ik er ben.

Laat een reactie achter

Ineens heeft reso gen functie meer

januari 21, 2009 bij 10:02 pm · Ingedeeld onder Geestelijke gezondheidszorg, Persoonlijk, Rehabilitatie / Resocialisatie, Wonen, Zorgplanning

En ineens heeft reso geen functie meer… Ik heb vier maanden keihard mijn best gedaan, van juni tot oktober, om aangenomen te worden op de resocialisatieafdeling – ik werd de eerste keer afgewezen vanwege het tiem-outbeleid, maar heb zelfs de PVP’er erbij gehaald om de reso over te halen me alsnog aan te nemen -, en ineens wordt het “even uitgesteld” omdat “er anders zoveel tegelijk gebeurt”. Reden: vorige week heeft RIBW Oost-Veluwe mijn maatschappelijk werker gebeld dat ze een woonplek voor me hebben. Ik had na mijn intakegesprek begin oktober helemaal niets van ze gehoord, zelfs niet of ik überhaupt wel aangenomen was, en kreeg ook nu geen informatie – alles wat ik ervan weet, weet ik via de woningbouwcorporatie, de gemeente (het project is in een nieuwbouwwijk) en een andere zorgaanbieder die in hetzelfde gebouw appartementen huurt. Ze zouden me een brief sturen, maar dat kon nog wel een week duren want men moest nog overleggen of zij de woonvorm zouden inrichten danwel of cliënten zelf meubels moesten meenemen. Ik flipte toen ik dat hoorde: bij mijn verhuizing naar Nijmegen moest ik ook zo nodig naar de Ikea om meubilair te kopen, terwijl ik mijn hok nog nooit gezien had en het nog niet zeker was dat überhaupt één zorgaanbieder me wilde begeleiden, laat staan hoe of wanneer. De maatschappelijk werker ontkent me alleen daarheen te willen sturen om zo snel mogelijk van me af te zijn – ze mag het best toegeven, na vijftien maanden kan ik het me voorstellen -, maar haar overenthousiasme als er nul informatie is (waarop baseert ze überhaupt haar idee dat het project “veel mogelijkheden biedt”?) en haar afzeggen van bijna alle andere lopende zaken (mijn gesprek met de RIBW hier gaat wel door, Godzijdank), doet anders vermoeden. Terwijl ze wellicht helemaal niet dat resultaat bereikt: ik sta ergens bovenaan de wachtlijst voor de reso, dus wat als er tijdens het “even uitstellen” een plek vrijkomt?

Ik ben altijd van mening geweest dat de reso een functie had in mijn “behandeling”. De maatschappelijk werker sprak dat tijdens mijn allereerste gesprek met de psycholoog daar tegen, door al mijn opmerkingen over waar ik nog aan moest werken om naar een woonvorm (het ging in die tijd specifiek om Glasnost, een andere woonvorm, maar toch) te kunnen overgaan, te nuanceren en voor “te letterlijk” in de prullenbak te gooien (sinds het haar goed uitkomt, ben ik ineens “letterlijk”, want ik ben autist en ik kan aannamecriteria lezen). Het leidde tot een extra argument voor de reso om me af te wijzen, want ik zou geen behandel- maar een woonvraag hebben. Echter, behalve de maatschappelijk werker vond iedereen dat ik wel iets nuttigs te “halen” had daar en dat de reso de meest geschikte plek zou zijn om aan een overplaatsing naar een woonvorm te werken (duh, daar *is* resocialisatie voor). De definitieve beslissing om me daarheen te sturen in voorbereiding op ofwel Glasnost ofwel RIBW Oost-Veluwe, is bijna acht maanden geleden tijdens een behandelplanbespreking genomen. En toch is blijkbaar iedereen het er, buiten een behandelplan om, over eens om mijn toeleiding naar daar “even uit te stellen” nu men denkt (maar men denkt wel eens vaker iets hier) me sneller kwijt te zijn direct naar het RIBW. Van uitstel komt op mijn afdeling altijd afstel, en de twee consequenties die ik me nu kan voorstellen zijn een nog langer onnodig verblijf op de gesloten afdeling, en een slecht geregelde overplaatsing naar Apeldoorn, want ik kan je één ding met zekerheid zeggen: een overdracht van een gesloten afdeling (de deur is voor mij weliswaar niet dicht, maar alle andere aspecten zijn er wel) naar een beschermde woonvorm (en we weten niet eens hoeveel begeleiding daar is) in een andere regio van een cliënt die met meerdere instanties te maken moet hebben (RIBW, GGZ, blindeninstelling), gaat niet snel. Been there, done that, mark my words. Maar wie krijgt er uiteindelijk de schuld?

Uiteraard vind ik niet dat ik aan pietluttige dingetjes moet gaan werken op reso als een woonvorm me wil hebben zonder. Glasnost had overduidelijke eisen die in de aannamecriteria stonden; zonder daaraan te voldoen, kon je het wel schudden (het “letterlijk” sloeg misschien op het feit dat er wel kleine uitzonderingen zijn op enkele punten, maar ik voldoe aan de helft van de criteria niet). Van RIBW Oost-Veluwe heb ik die tot nu toe niet gezien, maar dat is geen garantie dat ze er niet zijn. Immers, ik heb helemaal niets gezien waaruit blijkt dat mij een hok wordt aangeboden, en toch schijnt het zo te zijn. Als duidelijk is dat het RIBW het niet noodzakelijk vindt dat ik naar een reso-afdeling ga, omdat ze me zo ook wel goed vinden, en als dit blijkt uit juiste informatie over mijn huidige toestand, ja, waarom zouden we dan het traject onnodig vertragen? Maar er blijkt uit niets dat het RIBW überhaupt juiste informatie heeft over mijn huidige situatie (ik heb ze sinds oktober niet gezien of gesproken, en in het intakegesprek heb ik volgens mij een hypothetische situatie geschetst omdat ik de gesloten afdeling niet met een woonvorm vergelijkbaar vind), dus hoe kan nou blijken of ze dat “zo ook wel goed vinden”? Misschien is het natuurlijk zo, en dat is dan mooi meegenomen, maar ik moet het eerst nog zien. Om nou bij voorbaat alweer van alles op de lange baan te schuiven omdat je ervanuit gaat dat het zo ook (of beter) werkt, dat heb ik geleerd niet te vertrouwen. Been there, done that, mijn maatschappelijk werker haar favoriet: in april heb ik ooit een plek op open opname afgewezen omdat ik twee dagen daarvoor had geconcludeerd dat reso inderdaad (zoals de verpleging dacht) beter was. Bottom line is dat ik helemaal nergens heen ging. Natuurlijk is er nu feitelijk nog geen plek voor me op de reso en is voorlopig alleen een gesprek van afgelopen maandag afgezegd en geen nieuwe afspraak gemaakt, maar ik heb geleerd welke gevolgen zulke eenvoudige dingen soms kunnen hebben.

Laat een reactie achter

Nieuwe indicatie

januari 7, 2009 bij 2:56 pm · Ingedeeld onder Continuïteit van zorg, Financiering / Bezuinigingen, Geestelijke gezondheidszorg, Persoonlijk, Rehabilitatie / Resocialisatie

Het lijkt vooralsnog met de bezuinigingen op de AWBZ mee te vallen, tenminste naar mijn zojuist opnieuw gestelde indicatie te oordelen: ik heb hetzelfde zorgzwaartepakket toegekend gekregen als vorig jaar. Technisch gezien heb ik zelfs iets meer zorg toegewezen gekregen, omdat mijn oude indicatie beschermd wonen betrof (in voorschot op een nooit gebeurde overplaatsing naar een woonvorm) en de nieuwe voortgezet verblijf. Het komt erop neer dat de GGZ betaald wordt voor de tien minuten per zes weken die de psychiater nodig heeft om te melden dat hij deze periode niets met me te maken heeft gehad en dat het goed gaat zolang ik cynische grapjes maak of niet flip, maar dat ik best mag zeggen dat ik me niet goed voel. Weet het CIZ veel dat “behandeling” bij mij niet veel meer dan dat inhoudt. De psycholoog van de reso, die me zo om de twee weken vraagt hoe het met mijn crisissignaleringsplan staat en of ik al heel erg geweldig ver geresocialiseerd ben, besteedt meer tijd aan me dan onze afdelingsarts.

Maargoed, behalve dat is het wel terecht dat ik mijn indicatie weer/nog heb. Ik had verwacht dat het CIZ zou gaan zeiken of ik nou niet met minder zorg toe kon, aangezien ik toch een jaar “behandeld” ben op een gesloten afdeling. Zo werkt dat natuurlijk niet: ik ben gestabiliseerd van mijn acute crisis, ver voordat ik überhaupt een indicatie nodig had voor deze afdeling (ik had wel een indicatie, maar die had ik dus niet nodig, omdat het eerste jaar intramurale GGZ onder de zorgverzekeringswet valt), maar verder ben ik weinig in zelfredzaamheid vooruitgegaan. Ik had trouwens in mijn crisisperiode wel meer zorg nodig dan waar ik volgens mijn toch al niet benutte indicatie recht op had. Ik zou ook niet weten of ik snel echt met minder zorg toe kan. Voor de reso in ieder geval niet, want om te kunnen resocialiseren heb ik echt niet minder hulp nodig dan ik nu krijg. Nu kunnen we tenminste de ergotherapeut betalen, die mij de weg rond de reso moet gaan leren, en als we geluk hebben, ook de woonbegeleider die mij met mijn administratie helpt – die werkt al een jaar zonder er formeel voor betaald te krijgen. We hebben dit ook in een bijlage bij de indicatieaanvraag aangegeven. Ik mag alleen niet hopen dat men me nou over een paar maanden, als de bezuinigingen definitief zijn, weer een herziening gaat sturen.

Laat een reactie achter

Erg negatieve, persoonlijke update

december 19, 2008 bij 1:29 am · Ingedeeld onder Autisme, Gedragsregulering, Geestelijke gezondheidszorg, Persoonlijk, Zorgplanning

Ik heb al weken niet geschreven, omdat ik me er niet toe kan zetten. Zorgland zuigt. Ik ben nu net weer wakker geworden met allerlei negatieve gedachten over mijn situatie. Maandag had ik behandelplanbespreking, en het is één grote zinloze formaliteit. Omdat men me niet meer in het gareel kan dreigen – want dan moet de reso me niet meer -, besloot men maar de huidige verslechterde situatie en het niet werken van het crisissignaleringsplan te negeren – of althans, de schuld op mijn nogal onrustige huidige medepatiënten af te schuiven -, en als het zo blijft, wordt het ongetwijfeld aan mijn onwil geweten. Onwil, expliciet. Onvermogen om na bijna veertien maanden keihard mijn best doen en geen resultaat, mezelf nóg verder te forceren, zal wel niet mogelijk zijn. Immers, iedereen doet zo hard zijn best, en als ik daar niet op reageer door mijn kop te houden, zal dat wel ondankbaar zijn. Ik zie de resultaten van dat vreselijk je best doen niet, en erken toch dat de maatschappelijk werker haar best doet. Andersom heb ik dat nauwelijks gezien.

Vanmiddag kreeg ik een enquête van mijn zorgverzekeraar. Men had mij “geselecteerd” als één van haar klanten die in 2008 zorg had ontvangen binnen de GGZ, en men wilde mijn oordeel. Ik heb het ding weggeflikkerd, net als in juni het eigen kwaliteitsonderzoek van de GGZ. Of ik tevreden ben over mijn behandeling? Welke behandeling? Maar dat ligt uiteraard aan mij en mijn “gedragsstoornis” (ik wil wel even de protocollen voor het omgaan met mensen met gedragsstoornissen opzoeken, maar die gaan ze hier ook niet willen horen) en mijn “custom made” vervolgplek – want omdat de vervolgplek zo super de luxe specifiek moet zijn (wie zegt dat?), mag de huidige toestand nu veertien maanden and counting klote zijn. Leven voor één of andere ongewisse, niet te berekenen toekomst lijkt nog steeds oké te zijn.

Bladerde net door mijn E-mailbox, en kwam een aankondiging van Zembla van afgelopen zondag tegen. Hmmm, als ik zwakbegaafd was, was de toestand niet beter, want de uitzending ging over macabere toestanden op een gesloten woonafdeling voor licht verstandelijk gehandicapten met ernstige gedragsproblemen. Niet dat ik ooit fysiek agressief word tegen mensen – wel tegen spullen, heel af en toe -, maar toch. Ik zal dit wel hebben verdiend als vergelding voor het feit dat ik als kind nooit uit huis geplaatst ben, hoewel ik toen ook flinke gedragsproblemen had (inclusief fysieke agressie naar mensen); je moet toch ooit je straf hebben.

Laat een reactie achter

Eén jaar in het psychiatrisch ziekenhuis

november 3, 2008 bij 10:32 pm · Ingedeeld onder Geestelijke gezondheidszorg, Persoonlijk

Vandaag “vier” ik mijn eenjarig verblijf in het psychiatrisch ziekenhuis. Als cynisch gebaar heb ik appeltaart gebakken, maar zelfs cynisme vind ik op dit moment moeilijk. Men zegt wel dat er perspectief is, omdat ik twee weken geleden alsnog op de resocialisatieafdeling ben geaccepteerd en op de wachtlijst gezet, maar er is totaal geen zicht op wanner die afdeling plek heeft. En trouwens, ik heb toch ook al tien keer op de wachtlijst voor de open opnameafdeling gestaan, en dat is ook nooit doorgegaan. Noem mij negatief als je wilt, maar na een jaar geloof ik pas in perspectief, als ik daadwerkelijk op de vervolgplek ben.

Helaas vinden de meeste medewerkers dat ik maar moet accepteren dat ik alles kwijt ben. Ik moet volgende week duidelijkheid geven hoe ik mijn flat wil gaan ontruimen, die nog helemaal niet ontruimd hoeft te worden – volgens het meest pessimistische bericht, moet ik er 1 januari uit. Dit, terwijl de enige persoon die dat kan, mijn vader, in het ziekenhuis ligt, er nog geen ruimte beschikbaar is waar ik de ontruimde spullen heen zou kunnen verhuizen, en ik het bovendien na een jaar alleen maar bezig zijn met dingen opgeven en loslaten, daar wel eens mee heb gehad. “Ja maar je kunt niet zelfstandig wonen.” Argument om mijn flat op te geven. Alle argumenten voor alle keuzes die ik moet maken, zijn van het type het-alternatief-is-nog-erger. Ik heb me godverdomme op basis van zo’n argument laten opnemen, maar dat is wel een jaar geleden, in een tijd dat de toekomst me gestolen kon worden. Ik dacht dat het een teken van stabiliteit was dat de toekomst me weer iets kon schelen, maar het was misschien een teken aan de wand dat ik mijn stabiliteit baseerde op mijn duidelijke afkeer van het behandelplan van 24 januari. Nu heb ik spijt dat ik er destijds tegenin ben gegaan. Life sucks, but don’t try to do something about it, cause it can always suck more. Ben ik nu gigantisch stabiel of juist niet?

Laat een reactie achter

Oudere Berichten »