Archief voor Financiering / Bezuinigingen
april 20, 2009 bij 6:36 pm
· Ingedeeld onder Continuïteit van zorg, Financiering / Bezuinigingen, Geestelijke gezondheidszorg, Gehandicaptenzorg, Toegankelijkheid van zorg, Verpleeg- en verzorgingshuizen, Wetgeving
Afgelopen week is de meldactie AWBZ van start gegaan. Het meldpunt is geopend naar aanleiding van de bezuinigingen in de AWBZ die per 1 januari 2009 van kracht zijn. Het CIZ is namelijk enkele weken terug gestart met de herkeuring van alle mensen die een indicatie voor begeleiding (zowel ondersteunde als activerende begeleiding) hebben. Ik las pas dat men verwacht dat mogelijk wel 60.000 mensen na de herkeuring helemaal geen begeleiding meer krijgen, terwijl het totaal aantal mensen dat nu een dergelijke indicatie heeft, hooguit 147.000 bedraagt.
Ikzelf fok me de laatste tijd weer behoorlijk op over mijn eigen indicatie. Waarschijnlijk hoef ik niet herkeurd te worden, omdat mijn indicatie in 2009 afloopt. Eind december pas, dus als ik de berichten goed begrijp, heb ik daarmee nog geluk, dat ik zo lang als mogelijk is onder de oude wetgeving val. Ik zou niet weten wat ik kan verwachten van mijn herkeuring. Voor een deel komt dat natuurlijk doordat ik nog in resocialisatie ben, en het best zou kunnen dat ik ook zonder wetswijziging met minder zorg toe zou kunnen. Dat weet ik nog niet. Maar buiten dat hangt het er natuurlijk vanaf op welke grond ik begeleiding krijg en of die grond na de wetswijziging nog bestaat. Gronden waarvoor geen aanspraak meer bestaat op begeleiding, zijn:
- Persoonlijke verzorging: ik vraag me af of dit is omdat dit zijn eigen AWBZ-functie is, of omdat mensen die gestimuleerd moeten worden om zichzelf te verzorgen, maar gewoon moeten blijven stinken.
- Hulp in de huishouding, waaronder niet alleen schoonmaakwerk valt (wat al in de Wmo is ondergebracht), maar ook zorg voor de maaltijden en kleding. Vraag me af hoe Jet Bussemaker dacht dat mensen die hier niet of moeilijk zelf voor kunnen zorgen, zoals ik, dit opgelost krijgen.
- Maatschappelijk leven, waar alles onder valt wat buitenshuis gebeurt. De smoes om dit door te voeren zal wel zijn dat zogenaamd veel gehandicapten hun dure begeleiders inschakelen om “leuke” activiteiten met ze te ondernemen, of die ene transseksueel die Bussemaker kent, die zijn zorggeld gebruikte voor een cursus om een partner te vinden. De consequentie is natuurlijk dat mensen met een handicap die niet zelf hun dag kunnen invullen en/of geen vrienden hebben, op last van de staat de hele dag mogen bankzitten.
- Psychisch welbevinden. Men bedoelt dat depressie, angst of eenzaamheid geen reden meer zijn voor begeleiding. Ik vind dit een hele rare: alsof deprssie en angst niet serieus zijn! Nou ja, preventieve cursussen zoals “In de put, uit de put” vallen tegenwoordig onder de basisverzekering, en ik neem aan dat een deel van dergelijke hulp ook vanuit de Wmo gefinancierd wordt (Algemeen Maatschappelijk Werk en dergelijke). Ik kan me er wel iets bij voorstellen dat mensen die alleen maar eenzaam zijn, niet zo nodig naar bijvoorbeeld dagverzorging hoeven, omdat ze ook bij goedkopere activiteiten voor bijvoorbeeld senioren terecht kunnen (ouderenwelzijnswerk etc.). Maar gebrek aan “psychisch welbevinden” kan in combinatie met andere factoren wel degelijk zorgen voor serieuze problemen waar een buurthuis of vrijwilliger geen oplossing voor biedt. Ik ben zelf opgenomen met een probleem dat in deze categorie valt (mijn etiket was destijds “aanpassingsstoornis” of zo), maar ik geloof er geen barst van dat ik langer dan een paar dagen was opgenomen, zelfs in 2007, als ik alleen maar geen “psychisch welbevinden” had. Natuurlijk zou je dan zeggen dat er dan heus nog wel serieuze gronden zouden zijn geweest (ik ben immers opgenomen vanwege gevaarlijk gedrag), maar dit hele vage verhaal houdt geen rekening met de relatie tussen deze factoren: stel dat ik minder zorg zou krijgen dan ik nodig heb (we weten het niet, vooralsnog is het pas in december en ik weet nog niet eens waar ik dan ben), dan is dat waarschijlijk een irrelevant probleem van “psychisch welbevinden” zolang ik niet doordraai. Mijn begeleidster zei vanmorgen al dat een arts haar eens had gezegd om het maar te laten escaleren, zodat het CIZ zou zien hoe beroerd het ging met haar onvoldoende-geïndiceerde cliënt. Been there, done that: ik hoef dat geen tweede keer.
Gronden die nog wel tellen, zijn:
- Sociale redzaamheid. Om de één of andere rare reden wordt dit op de website van VWS uitgelegd als “regie over het eigen leven kunnen voeren”. Mij doet die omschrijving altijd denken aan iets wat met wilsbekwaamheid samenhangt, maar sociale redzaamheid begrijp ik als het kunnen omgaan met noodzakelijke instanties, financiën, zelfstandig naar de dokter kunnen, etc.
- Probleemgedrag (agressief of dwangmatig, aldus VWS).
- Beperkingen in het voortbewegen. Die vind ik vaag: bedoelt men dat je een begeleider kunt inhuren om je rolstoel te duwen – dat lijkt me nog eens geldverspilling! -, of wordt het als grondslag gebruikt om bijvoorbeeld mobiliteitstrainers en ergotherapeuten, die mensen leren omgaan met hulpmiddelen, te betalen, of nog iets anders? Ik snap het eigenlijk niet, want juist sinds ergens in 2008 kunnen mensen met alleen een lichamelijke handicap helemaal geen ondersteunende begeleiding krijgen.
- Beperkingen in de waarneming, concentratie en/of het denken. Hmmm, geen flauw idee wat men daaronder verstaat: het zal wel een reden zijn om psychiatrische patiënten AWBZ-zorg te kunnen verlenen, maar bepaalt transparant is dit niet.
- Beperkingen in de oriëntatie en/of het geheugen. Dmentie, dus? Geen idee.
Nou ja, laat ik het er maar op houden dat het een bezuinigingsmaatregel is en iedereen dus minder zorg krijgt. Bullshit natuurlijk, wat VWS schrijft, dat de begeleiding van mensen die het niet echt nodig hebben, voor 2009 ten koste ging van de mensen voor wie de AWBZ is bedoeld: ik durf te wedden dat zelfs de mensen voor wie de AWBZ al tientallen jaren is bedoeld, erop achteruitgaan.
Permalink
februari 9, 2009 bij 10:48 pm
· Ingedeeld onder Ethiek, Financiering / Bezuinigingen, In de media, Marktwerking
Vanavond besteedde Radar aandacht aan de wanpraktijken van PGB-bemiddelingsbureaus. Dit zijn bureautjes die het persoonsgebonden budget voor cliënten beheren. Als deze bureaus deel uitmaken van een bedrijf dat ook zelf zorg levert, komt het nogal eens voor dat men veel te hoge kosten declareert voor de zorg die feitelijk geboden wordt. Het bureau dat het meest aan de schandpaal werd genageld, beloofde in de uitzending beterschap, maar het viel me wel op dat men om dit te bereiken een afdeling kwaliteit en een afdeling casemanagement had opgezet, en ik neem aan dat die medewerkers niet voor niets werken. Die vraag stelde de interviewer helaas niet.
In de uitzending was ook een CDA-kamerlid. Verrassend genoeg stelde hij geen verdere bezuinigingen voor als oplossing van dit probleem, al wilde hij wel dat het CIZ en het Zorgkantoor strenger zouden controleren. Het schijnt immers dat zo’n 95% van de indicaties telefonisch wordt verricht (het CIZ ontkent dat, maar het zou mij weinig verbazen, want ikzelf heb pas één keer een indicatiesteller over de vloer gehad), en bij eveneens 95% van de PGB’s het zorgkantoor de verantwoording niet of nauwelijks controleert. De andere voorstellen waren wel goed: het kamerlid wilde dat bemiddelingsbureaus zelf geen zorg meer mogen leveren, en dat budgethouders altijd zelf de beschikking over hun PGB in huis zouden krijgen, ook als zij het beheer willen uitbesteden. Immers, een persoonsgebonden budget was er niet om zorgorganisaties die geen AWBZ-erkenning hebben, te spekken zonder dat de cliënt er tussenkomt. Laten ze dan zorgen dat ze tot de AWBZ worden toegelaten en gewoon zorg in natura bieden.
Permalink
januari 7, 2009 bij 2:56 pm
· Ingedeeld onder Continuïteit van zorg, Financiering / Bezuinigingen, Geestelijke gezondheidszorg, Persoonlijk, Rehabilitatie / Resocialisatie
Het lijkt vooralsnog met de bezuinigingen op de AWBZ mee te vallen, tenminste naar mijn zojuist opnieuw gestelde indicatie te oordelen: ik heb hetzelfde zorgzwaartepakket toegekend gekregen als vorig jaar. Technisch gezien heb ik zelfs iets meer zorg toegewezen gekregen, omdat mijn oude indicatie beschermd wonen betrof (in voorschot op een nooit gebeurde overplaatsing naar een woonvorm) en de nieuwe voortgezet verblijf. Het komt erop neer dat de GGZ betaald wordt voor de tien minuten per zes weken die de psychiater nodig heeft om te melden dat hij deze periode niets met me te maken heeft gehad en dat het goed gaat zolang ik cynische grapjes maak of niet flip, maar dat ik best mag zeggen dat ik me niet goed voel. Weet het CIZ veel dat “behandeling” bij mij niet veel meer dan dat inhoudt. De psycholoog van de reso, die me zo om de twee weken vraagt hoe het met mijn crisissignaleringsplan staat en of ik al heel erg geweldig ver geresocialiseerd ben, besteedt meer tijd aan me dan onze afdelingsarts.
Maargoed, behalve dat is het wel terecht dat ik mijn indicatie weer/nog heb. Ik had verwacht dat het CIZ zou gaan zeiken of ik nou niet met minder zorg toe kon, aangezien ik toch een jaar “behandeld” ben op een gesloten afdeling. Zo werkt dat natuurlijk niet: ik ben gestabiliseerd van mijn acute crisis, ver voordat ik überhaupt een indicatie nodig had voor deze afdeling (ik had wel een indicatie, maar die had ik dus niet nodig, omdat het eerste jaar intramurale GGZ onder de zorgverzekeringswet valt), maar verder ben ik weinig in zelfredzaamheid vooruitgegaan. Ik had trouwens in mijn crisisperiode wel meer zorg nodig dan waar ik volgens mijn toch al niet benutte indicatie recht op had. Ik zou ook niet weten of ik snel echt met minder zorg toe kan. Voor de reso in ieder geval niet, want om te kunnen resocialiseren heb ik echt niet minder hulp nodig dan ik nu krijg. Nu kunnen we tenminste de ergotherapeut betalen, die mij de weg rond de reso moet gaan leren, en als we geluk hebben, ook de woonbegeleider die mij met mijn administratie helpt – die werkt al een jaar zonder er formeel voor betaald te krijgen. We hebben dit ook in een bijlage bij de indicatieaanvraag aangegeven. Ik mag alleen niet hopen dat men me nou over een paar maanden, als de bezuinigingen definitief zijn, weer een herziening gaat sturen.
Permalink
december 6, 2008 bij 10:09 am
· Ingedeeld onder Financiering / Bezuinigingen, Medicatie, Psychiatrische problematiek
De vergoeding van benzodiazepines wordt vanaf 1 januari beperkt tot verstrekking bij enkele indicaties. De hoop is dat door deze inperking van de vergoeding, zorgverzekeraars minder hoeven te betalen. Immers, temazepam en oxazepam zijn in Nederland de twee meest voorgeschreven geneesmiddelen.
Indicaties waarvoor benzodiazepines nog wel worden vergoed, zijn:
- Onderhoudsbehandeling bij epilepsie of noodmedicatie bij een epileptische aanval
- Angststoornissen, als behandeling met ten minste twee antidepressiva heeft gefaald
- Meervoudige psychiatrische problematiek, die behandeling met hoge doses benzodiazepines noodzakelijk maakt
- Palliatieve sedatie bij terminale patiënten
Ik vrees helaas dat in de psychiatrische ziekenhuizen Seresta nog steeds wel als snoep zal worden uitgedeeld. Het gaat hier immers om verstrekking via de apotheek. Bovendien kunnen psychiaters over opgenomen patiënten gemakkelijk volhouden dat ze deze medicatie wegens hun psychiatrische problematiek nodig hebben. Wat er vervolgens gebeurt als de patiënt met ontslag gaat, weet ik niet. Ikzelf gebruik nu misschien eens per maand oxazepam, en als ik dat nog nodig zou hebben, zou ik het dus net zo lief zelf betalen, maar de meeste patiënten gebruiken dagelijks benzodiazepines. Ik neem aan dat bij hen gewoon de indicatie van meervoudige psychiatrische problematiek zal worden aangevoerd, want men onderneemt weinig om ons van de benzo’s af te houde: wel één verpleegkundige heeft eens gevraagd of de benzo echt nodig was, met argumentatie dat deze vanaf 1 januari niet meer zou worden vergoed. Niet dat de gemiddelde patiënt daarnaar luistert als hij helemaal opgefokt is, maar oké.
Permalink
november 18, 2008 bij 11:41 pm
· Ingedeeld onder Financiering / Bezuinigingen, Marktwerking, Toegankelijkheid van zorg, Wachtlijsten, Ziekenhuizen
De SP vraagt ook aandacht voor de praktijken van Quality Medical Services, een bedrijf dat tegen betaling mensen laat voordringen op de wachtlijst in het ziekenhuis. In ruil voor een snelle behandeling krijgen de medisch specialist en het ziekenhuis samen 900 euro per patiënt. Hierdoor bestaat het risico dat mensen met meer geld, die echter minder lang wachten of in een minder urgente situatie verkeren, sneller geholpen worden dan mensen die al langer op de wachtlijst staan of bij wie meer spoed geboden is, maar die te arm zijn om hun arts te laten omkopen door Quality Medical Services. Let wel, het gaat hier niet om privéklinieken, maar om reguliere ziekenhuizen die tot de semi-publieke sector behoren. Marktwerking in de zorg heeft al een hoop nadelen, maar dit gaat me echt te ver. De toegankelijkheid van noodzakelijke behandeling moet gebaseerd zijn op medische indicaties, niet op financiële middelen.
Permalink
november 18, 2008 bij 11:29 pm
· Ingedeeld onder Financiering / Bezuinigingen, Gehandicaptenzorg
De SP liet afgelopen week weten dat de INspectie voor de Gezondheidszorg onderzoek doet naar de eigen bijdragen bij Philadelphia, een grote zorgaanbieder voor gehandicapten. Het gaat om bijdragen die cliënten moeten betalen voor basisvoorzieningen. Zo schijnt de organisatie de kosten van een tillift op de bewoners te hebben verhaald. Als je het mij vraagt, is dit een belachelijke situatie. Ik heb zelf anderhalf jaar bij Philadelphia gewoond, en wij betaalden een eigen bijdrage voor het gebruik van de wasmachine en voor de internetaansluiting – voor de telefoon betaalden we gewoon abonnements- en gesprekskosten voor het toestel op ons appartement. Dat men voor internet en telefonie betaalt, is normaal, en ik ken andere zorgaanbieders die kosten rekenen voor het gebruik van de wasmachine – iemand die ik ken vertelde me pas zelfs dat in het revalidatiecentrum waar zij verbleef, destijds vijf gulden per wasbeurt gerekend werd -, maar voor noodzakelijke hulpmiddelen behoor je als cliënt niet te betalen. De zorginstelling krijgt niet voor niets geld vanuit de AWBZ. In plaats dat ze dit besteden aan de lunch voor bij de zoveelste vergadering over de reorganisatie – Philadelphia is al jaren organisatorisch aan het rotzooien -, laat ze het aan de zorg voor de bewoners besteden.
Permalink
oktober 29, 2008 bij 9:01 pm
· Ingedeeld onder Continuïteit van zorg, Financiering / Bezuinigingen, Toegankelijkheid van zorg, Wetgeving, Zorgplanning
Jet Bussemaker in de bocht, volgens een reportage in Netwerk vanavond: volgend jaar moeten alle mensen die AWBZ-zorg krijgen, worden herkeurd, en krijgt praktisch iedereen minder of geen zorg. Voor een aantal mensen zal dit betekenen dat ze in een instelling moeten gaan wonen, terwijl ze tot nu toe altijd thuis hebben gewoond. Ik zie niet in wat hier het voordeel van is, aangezien verblijf nogal duur is. Er zijn natuurlijk gevallen waarin men met verblijfszorg minder zorg uit andere functies, zoals onderesteunende begeleiding of verpleging, nodig heeft. Ik ben zelf hier een voorbeeld van: op het trainingshuis had ik ongeveer zeven uur begeleiding per week (volgens mijn indicatie dan, volgens mij had ik in de praktijk meer), maar toen ik op mezelf ging wonen, werd dat zestien uur. Dan nog merk ik dat ik in mijn huidige instelling soms in de problemen kom, als ik individueel ergens hulp bij nodig heb – want met een bezetting van inmiddels structureel twee verpleegkundigen op zestien patiënten, gaat dat eigenlijk niet. Maargoed, in mijn eentje op mijn hok had ik nog meer hulp nodig. Maar voor lang niet alle gehandicapten geldt dit. De jongen in de reportage zou waarschijnlijk nog wel meer zorg nodig hebben, omdat dan zijn ouders niet meer elke nacht voor hem kunnen zorgen – je kunt moeilijk van de ouders verwachten dat ze ’s nachts naar de instelling komen om hun zoon te verplegen. Erg jammer dat de staatssecretaris dan zo moeilijk doet over indicaties voor zorg thuis.
Bijkomend is natuurlijk de vraag of je moet willen dat gehandicapten in instellingen verdwijnen door de bezuinigzucht van de staatssecretaris van VWS. Ik dacht dat het motto van dit kabinet begon met “Samen leven”, maar als je toevallig gehandicapt bent, en het niet redt met de minimale zorg waar je volgens het CIZ recht op hebt, geldt dat waarschijnlijk niet. Ik had het eigenlijk als vooruitgang willen zien, toen ik kort geleden ontdekte dat zorginstellingen tegenwoordig kunnen kiezen om verblijfszorg in de thuissituatie aan te bieden (niet dat ik denk dat er één het zal doen), maar blijkbaar was ik toch iets te optimistisch. Wie niet mee kan komen of te duur is, zoekt het zelf maar uit of verdwijnt uiteindelijk in de toch al niet al te kwalitatief hoogstaande instelling.
Permalink
september 24, 2008 bij 11:49 am
· Ingedeeld onder Financiering / Bezuinigingen, Geestelijke gezondheidszorg, Vrijheidsbeperkende maatregelen
Niet alleen wordt tegenwoordig op mijn afdeling veel sneller iemand afgezonderd dan vroeger – tenminste, dat is mijn ervaring, al bekijk ik het misschien niet objectief -, het lijkt ook dat de hele gedachte achter deze maatregel ineens, in ieder geval in de praktijk, veranderd is. Toen ik hier nog niet zo lang zat, keek ik naar een tv-programma of zoiets waarin afzondering en separatie besproken werden. Een verpleegkundige legde me uit dat separatie en afzondering bedoeld zijn om de patiënt op een veilige manier te kunnen verplegen, en dat het afdelignsbeleid is om deze maatregelen zo min mogelijk te gebruiken. In die tijd zat er ook nooit iemand in de time-out behalve als er toevallig geen gewone kamer meer beschikbaar was (wij hebben vijftien gewone kamers en officieel zestien bedden, heel raar).
Eind december, toen ik zo’n kleine twee maanden opgenomen zat, hoorde ik voor het eerst medepatiënten over de time-out praten: een patiënt waarschuwde mij dat ik er nog wel eens in zou komen als ik doorging met flippen – ze heeft gelijk gekregen -, en men vond dat een andere patiënt hard nodig aan een flinke afzonderperiode toe was. Vuurtje en Miep Kraak waren haar bijnamen, want het was een oudere vrouw die bij iedereen om de minuut om sigaretten en vuur bedelde en ondertussen naar alle medepatiënten kwetsende opmerkingen maakte. De eerste paar weken beweerde de verpleging sowieso dat men niets kon doen, omdat mevrouw “nogal veel afwijst wat wij aanbieden”. Uiteindelijk heeft men haar verboden zich zonder sigaret – en die kreeg ze om de zoveel tijd van de verpleging – in het rookhok op te houden, waar de meeste beledigingen en het zeuren om vuurtjes plaatsvonden. Ik weet niet of ze ooit in de time-out gezeten heeft, maar ik herinner het me in elk geval niet.
Tegenwoordig worden mensen die met enige regelmaat onrust veroorzaken op de afdeling, zonder veel pardon aan de “rustprogramma’s” gezet. Ik ken natuurlijk niet de volledige achtergrond van al mijn medepatiënten, en in eerste instantie kon ik me moeilijk voorstellen dat ze de waarheid spraken over de reden voor hun time-outprogramma. Een patiënt zal toch wel meer gedaan hebben dan zich herhaaldelijk met anderen te bemoeien, te veel bij de verpleging en patiënten over hetzelfde doorzeuren of nonstop half-kwetsend in zichzelf lullen? Allemaal dingen waar ik als degene die het aan moet horen, heel blij mee ben als ik even van ze af ben, maar eerlijk gezegd geen dingen die ik in de categorie “gevaar” zoals bedoeld in de wet BOPZ zou scharen.
Zaterdag sprak ik mijn contactpersoon van de verpleging over mijn eigen time-outprogramma. Ik wilde ervanaf, omdat dit uiteindelijk toch bleek één van de redenen te zijn waarom reso me heeft afgewezen. De verpleegkundige vond het op zich wel best en ik ben er dan ook sinds maandag vanaf, maar ze maakte op een gegeven moment wel een kanttekening: mijn time-outprogramma was bedoeld voor als ik “meer zorg nodig had dan wat wij kunnen bieden”. Mijn idee hoor, maar dat zegt volgens mij meer over jullie bezettingsgraad dan over mijn toestand, en “personele onderbezetting” staat zeker weten niet in de omschrijvan van “gevaar” volgens de BOPZ.
Permalink
augustus 23, 2008 bij 10:25 pm
· Ingedeeld onder Financiering / Bezuinigingen, Politiek, Thuiszorg
Afgelopen week bleek dat vier op de tien bestuurders in de thuiszorg meer verdineen dan de minister-president. Dit terwijl de medewerkers sinds de invoering van de Wmo steeds minder verdienne en er grootschalige bezuinigingen zijn. De SP heeft daarom voorgesteld harde grenzen te stellen aan het salaris van de thuiszorgbestuurders. Helaas vraag ik me wel af of de voorgestelde oplossing werkt: instellingen die hun bestuurders meer betalen dan de Balkenendenorm, moeten hun vergunning kwijtraken. Hierdoor loop je, lijkt mij, alleen het risico dat de cliënten nog meer de dupe worden dan ze al waren. Inmiddels blijkt wel dat het idee door een kamermeerderheid wordt gesteund.
Permalink
augustus 16, 2008 bij 2:05 am
· Ingedeeld onder Autisme, Financiering / Bezuinigingen, Politiek, Psychiatrische problematiek
Ik maakte me tot voor kort geen zorgen over het uitkleden van de AWBZ. Ik ben wel solidair met anderen, maar voor mij zou het allemaal wel meevallen. Vorige maand kopte het nieuws nog dat Jet Bussemaker, de staatssecretaris voor VWS, wil snijden in de AWBZ-zorg voor jongeren met autisme en ADHD, omdat deze zorg eigenlijk thuishoort bij de school of de jeugdzorg. Dat is wel begrijpelijk: waarom de AWBZ aanspreken als we de jeugdzorg en de scholen hebben? Maar hier gaat het niet om.
De ondersteunende en activerende begeleiding gaat waarschijnlijk binnenkort over van de AWBZ naar de Wmo. Dit betekent dat gemeenten de verantwoordelijkheid van het rijk overnemen, wat in de praktijk neerkomt op forse bezuinigingen, nog meer rompslomp en mogelijk zelfs willekeur. Twee CIZ-kantoren maakten bij mijn verhuizing van Apeldoorn naar Nijmegen al ruzie over mijn indicatie, maar dat zou dan nog lastiger worden. Gewoon wonen in de gemeente met de meest lucratieve Wmo (niet per definitie die met het meest linkse college trouwens, want hie rin Nijmegen he bik meer moeite om voorzieningen te krijgen dan ik in Apeldoorn had), maar zo werkt dat natuurlijk niet. Daarnaast zou de aanbesteding leiden tot minder kwaliteit van zorg, omdat dan alleen de goedkoopste aanbieders via zorg in natura kunnen worden bekostigd. Jammer voor mensen met specifieke hulpvragen, zoals dit bij ondersteunende en activerende begeleiding nog veel meer geldt dan bij huishoudelijke zorg. Het gaat in veel gevallen, zeker waar er sprake is van psychiatrische problematiek, verder dan het doen van de administratie.
Daarnaast speelt er nog een veel groter probleem: Bussemaker realiseert zich kennlijk niet wat haar zogenaamde “gedragsstoornissen” in de praktijk betekenen in onze maatschappij. Het is namelijk niet zo dat de jeugdzorg en de scholen toch al gefinancierd worden om de hulp te bieden die autisten en ADHD’ers nodig hebben, maar dat Bussemaker veronderstelt dat deze jongeren het met wat goede wil prima zonde rAWBZ-hulp redden. Mijn idee hoor, maar dan mag ze eerst met haar collega van onderwijs om de tafel om het competentiegericht leren weer af te schaffen, want dit is een buitengewoon auti-onvriendelijke onderwijsmethode. En de mythe dat autisten en ADHD’ers zonder verstandelijke handicap – want “ernstig verstandelijk gehandicapten” is uiteraard de belangrijkste categorie zogenaamde “zware gevallen” – geen ernstige problemen kunnen hebben, mag ze bij mij op de gesloten afdeling komen checken.
Met de oplossing die Bussemaker aandraagt, ben ik het volkomen eens. Helaas ligt die buiten haar politieke macht: ze bepleit een maatschappelijke verandering. Afwijkend gedrag zou volgens haar weer geaccepteerd moeten worden. Ik ben hier uiteraard fervent voorstander van. Ik ben nog net van de generatie dat niet iedereen die geïnteresseerd was in dinosaurussen in plaats van Idols, de diagnose syndroom van Asperger kreeg en in de sociale vaardigheidstraining werd gestopt, maar het afschaffen van AWBZ-hulp voor deze groep gaat er echt niet voor zorgen dat deze kinderen niet meer gepest worden. Bovendien heeft het categorisch uitsluiten van bepaalde groepen mensen van hulp, tot gevolg dat ook die mensen die niet kunnen worden geholpen met een pestprotocol op school, zonder zorg komen te zitten. Het gaat er niet om welk etiket een persoon heeft en of dit etiket hem naar de mening van de staatssecretaris tot een “zwaar geval” maakt danwel tot een onfortuinlijk slachtoffer van de huidige maatschappij, maar op welke gebieden de persoon problemen ervaart en of het oplossen hiervan of helpen omgaan hiermee de taak van de AWBZ-gefinancierde hulp is. Echte solidariteit, die ik van een PvdA-bewindspersoon verwacht, biedt alle personen gelijke kansen om in de maatschappij tot hun recht te komen, en zegt dus niet tegen een persoon: “Jouw probleem wordt veroorzaakt doordat de samenleving je niet accepteert, dus jij krijgt geen hulp.” Ik ontvang echter graag een E-mail van Bussemaker als de door haar en mij zo vurig gewenste maatschappelijke verandering heeft plaatsgevonden en ik zonder AWBZ-gefinancierde hulp geaccepteerd word in de gemeenschap.
Permalink
Oudere Berichten »
