Ziekenhuizen lokken tegenwoordig personeel met aantrekkelijke bonussen en extraatjes. Er schijnt namelijk een enorm tekort aan verpleegkundigen te zijn. Dat dacht ik ook altijd, maar ik zie het niet echt. Dat wil zeggen, ik zie de onderbezetting vaak genoeg, maar dat komt niet doordat men de mensen niet kan krijgen, maar omdat er voor verpleegkundigen nog steeds een vacaturestop is. Kunnen onze afgedankte medewerkers met een beetje bijscholign in de ziekenhuizen aan de slag, inclusief bonus?
Archief voor december, 2008
Cardiostick
De Maastrichtse bedenkers van de zogenaamde “Cardiostick” hebben met de uitvinding de Gezondheidszorgprijs van verzekeraar Univé gewonnen. De Cardiostick is een USB-stick die hartpatiënten bij zich dragen. Op de stick staat relevante medische informatie, zoals over hartstoornissen, ECG’s, röntgenfoto’s en dergelijke. De informatie is in verschillende talen beschikbaar.
Uiteraard is het hebben van een Cardiostick handig in noodsituaties, en men meent natuurlijk weer eens dat het medische fouten voorkomt. Dat lijkt tegenwoordig wel een modegril: het EPD moest er ineens ook snel komen, omdat het medische missers zou voorkomen. De Cardiostick is minder uitgebreid en daarom naar mijn mening privacyvriendelijker. Bovendien draagt de patiënt de stick zelf bij zich. Ik heb zelf bezwaar gemaakt tegen het EPD, omdat ik vind dat lang niet al mijn medische informatie alle zorgverleners iets aangaat. Als ik ooit, om één of andere onwaarschijnlijke reden, nog eens iets nuttigs bij een oogarts te zoeken had (je weet nooit wat de technologie ons zal brengen), mag die man best mijn oogheelkundige gegevens hebben, maar gaat het hem niets aan dat ik toevallig meer dan een jaar in de psychiatrie gezeten heb. Andersom zie ik niet in wat een psychiater te zoeken heeft in de details van mijn oogaandoening. Als ik ooit een hartinfarct krijgt, gaat het de cardioloog geen van tweeën wat aan. Dan wil ik best een Cardiostick bij me dragen, mocht ik ooit nog eens een hartaanval krijgen en toevallig niet dicht in de buurt van mijn ziekenhuis zijn, maar de spreekwoordelijke oogarts of psychiater hoeft die details dan weer niet te zien.
Erg negatieve, persoonlijke update
Ik heb al weken niet geschreven, omdat ik me er niet toe kan zetten. Zorgland zuigt. Ik ben nu net weer wakker geworden met allerlei negatieve gedachten over mijn situatie. Maandag had ik behandelplanbespreking, en het is één grote zinloze formaliteit. Omdat men me niet meer in het gareel kan dreigen – want dan moet de reso me niet meer -, besloot men maar de huidige verslechterde situatie en het niet werken van het crisissignaleringsplan te negeren – of althans, de schuld op mijn nogal onrustige huidige medepatiënten af te schuiven -, en als het zo blijft, wordt het ongetwijfeld aan mijn onwil geweten. Onwil, expliciet. Onvermogen om na bijna veertien maanden keihard mijn best doen en geen resultaat, mezelf nóg verder te forceren, zal wel niet mogelijk zijn. Immers, iedereen doet zo hard zijn best, en als ik daar niet op reageer door mijn kop te houden, zal dat wel ondankbaar zijn. Ik zie de resultaten van dat vreselijk je best doen niet, en erken toch dat de maatschappelijk werker haar best doet. Andersom heb ik dat nauwelijks gezien.
Vanmiddag kreeg ik een enquête van mijn zorgverzekeraar. Men had mij “geselecteerd” als één van haar klanten die in 2008 zorg had ontvangen binnen de GGZ, en men wilde mijn oordeel. Ik heb het ding weggeflikkerd, net als in juni het eigen kwaliteitsonderzoek van de GGZ. Of ik tevreden ben over mijn behandeling? Welke behandeling? Maar dat ligt uiteraard aan mij en mijn “gedragsstoornis” (ik wil wel even de protocollen voor het omgaan met mensen met gedragsstoornissen opzoeken, maar die gaan ze hier ook niet willen horen) en mijn “custom made” vervolgplek – want omdat de vervolgplek zo super de luxe specifiek moet zijn (wie zegt dat?), mag de huidige toestand nu veertien maanden and counting klote zijn. Leven voor één of andere ongewisse, niet te berekenen toekomst lijkt nog steeds oké te zijn.
Bladerde net door mijn E-mailbox, en kwam een aankondiging van Zembla van afgelopen zondag tegen. Hmmm, als ik zwakbegaafd was, was de toestand niet beter, want de uitzending ging over macabere toestanden op een gesloten woonafdeling voor licht verstandelijk gehandicapten met ernstige gedragsproblemen. Niet dat ik ooit fysiek agressief word tegen mensen – wel tegen spullen, heel af en toe -, maar toch. Ik zal dit wel hebben verdiend als vergelding voor het feit dat ik als kind nooit uit huis geplaatst ben, hoewel ik toen ook flinke gedragsproblemen had (inclusief fysieke agressie naar mensen); je moet toch ooit je straf hebben.
Inperking vergoeding van benzodiazepines
De vergoeding van benzodiazepines wordt vanaf 1 januari beperkt tot verstrekking bij enkele indicaties. De hoop is dat door deze inperking van de vergoeding, zorgverzekeraars minder hoeven te betalen. Immers, temazepam en oxazepam zijn in Nederland de twee meest voorgeschreven geneesmiddelen.
Indicaties waarvoor benzodiazepines nog wel worden vergoed, zijn:
- Onderhoudsbehandeling bij epilepsie of noodmedicatie bij een epileptische aanval
- Angststoornissen, als behandeling met ten minste twee antidepressiva heeft gefaald
- Meervoudige psychiatrische problematiek, die behandeling met hoge doses benzodiazepines noodzakelijk maakt
- Palliatieve sedatie bij terminale patiënten
Ik vrees helaas dat in de psychiatrische ziekenhuizen Seresta nog steeds wel als snoep zal worden uitgedeeld. Het gaat hier immers om verstrekking via de apotheek. Bovendien kunnen psychiaters over opgenomen patiënten gemakkelijk volhouden dat ze deze medicatie wegens hun psychiatrische problematiek nodig hebben. Wat er vervolgens gebeurt als de patiënt met ontslag gaat, weet ik niet. Ikzelf gebruik nu misschien eens per maand oxazepam, en als ik dat nog nodig zou hebben, zou ik het dus net zo lief zelf betalen, maar de meeste patiënten gebruiken dagelijks benzodiazepines. Ik neem aan dat bij hen gewoon de indicatie van meervoudige psychiatrische problematiek zal worden aangevoerd, want men onderneemt weinig om ons van de benzo’s af te houde: wel één verpleegkundige heeft eens gevraagd of de benzo echt nodig was, met argumentatie dat deze vanaf 1 januari niet meer zou worden vergoed. Niet dat de gemiddelde patiënt daarnaar luistert als hij helemaal opgefokt is, maar oké.
