“Je vraagt om duidelijkheid, dus moet je nu de formulieren invullen.” Het was niet duidelijk. De formulieren voor de woonvormen hadden een aantal clausules waar ik absoluut niet blij van werd zonder nadere uitleg. Bovendien moet ik naar Apeldoorn en verblijf ik nu in Nijmegen. Als één woonproject dan eist dat je drie maanden huur betaalt als je wordt aangenomen, maar er niet gaat wonen – achteraf bleek het zo erg niet te zijn, maar dat moest ik wel eerst weten -, is het een erg groot risico om een formulier in te vullen waarin ik me hieraan verbindt, puur omdat de maatschappelijk werker het zegt. Zeker, toen ze mijn vraag hiernaar beantwoordde met “Dat staat er niet,” (kun je lezen?) en “Desnoods betalen wij het,” (regel dat eerst maar). De standaardopmerking dat ik om duidelijkheid vroeg, had ze uit een brief die ik een week eerder aan mijn dossier had laten toevoegen, maar dit was niet waar ik het over had. Dit was directief – het door mijn behandelaar volledig uit zijn context gerukte behandeldevies -, zeker. Duidelijk, mijn neus.
Helaas is het niet alleen de maatschappelijk werker die denkt dat directief zijn automatisch duidelijkheid geeft. Verpleegkundigen kunnen er ook wat van. Ooit heeft een verpleegkundige met mij afgesproken dat ik voortaan alleen een gesprek mocht vragen, op een vast te stellen moment, met de verpleegkundige aan wie ik voor die dienst toegewezen was. De reden was dat ik nogal eens de neiging heb om met onduidelijke opmerkingen en vragen bij alle drie de verpleegkundigen te komen of iedere keer opnieuw bij kantoor te gaan staan, waardoor iedereen tureluurs wordt van mijn eeuwige herhalen en ik toch nooit antwoord krijg. Prima als je het mij vroeg. Het werd nog wel eens een probleem als men niet wist dat ik voor kantoor stond, en een andere verpleegkundige toevallig de deur opende, maar meestal wees men dan vrij snel naar de verpleegkundige bij wie ik op het lijstje stond door. Zo niet vorige week. Mijn behandelaar had me net haar zeer directieve preek over het time-outbeleid gegeven, waarbij een verpleegkundige – toevallig dezelfde die de afspraak met me had gemaakt -, aanwezig was geweest. Ik besloot dus ’s avonds naar haar toe te gaan om haar te vragen hoe zij het had geïnterpreteerd: naar mijn mening smeet de arts de (dikke) deur wel erg gemakkelijk in mijn gezicht dicht, maar misschien had ik iets verkeerd gezegd of de verkeerde toon gebruikt en moest ik dit later verduidelijken. “Ik ga hier nu niet met je over in discussie,” meldde de verpleegkundige me, alsof ik in discussie wilde gaan. “Bovendien sta je bij [andere verpleegkundige] op de lijst.” Ik vroeg waar dit nu weer voor nodig was: zij was bij het gesprek aanwezig geweest, terwijl ik niet aan haar toegewezen was. Dat was nu eenmaal zo, deelden beide verpleegkundigen aan me mede, want toen de arts mij haar preek gegeven had, hadden ze nog geen verdeling gemaakt. Ik werd gefrustreerd en flipte al aardig, maar reageerde gelukkig op tijd op het dreigement me in de time-out te zetten. Directief van de (toch al niet zo) duidelijke afspraken afwijken. Hmmz.
