“Reso, punt.” Recht-door-zee manier van de psychiater om een eind te maken aan de al maanden slepende discussie over of ik nou naar de open opnameafdeling of naar de resocialisatieafdeling moet, in afwachting van een plek in een woonvorm. Ik had besloten in mijn eigen inbreng voor de behandelplanbespreking van gisteren de discussie breed uit te meten, omdat ik nu de constante verandering van beleid zat was: ik zit al zeven maanden op gesloten opname, waarvan minstens drie onterecht, en door de steeds wisselende besluiten over naar welke afdeling ik moet worden overgeplaatst, blijft dat ook zo. Niet dat ik iets tegen deze afdeling heb, tenminste niet iets wat ik niet ook tegen alle andere afdelingen zou hebben – met maximale vrijheid maakt het mij niks uit dat een verpleegkundige de deur voor me open moet maken -, maar de kans op een onverwachte overplaatsing zonder dat er nog over de gevolgen wordt nagedacht, wordt wel steeds groter, gegeven het feit dat de bedden op een gesloten afdeling zo duur zijn. Tijdens de vorige behandelplanbespreking kwam de verpleging onverwacht met de optie dat ik naar de resocialisatieafdeling zou gaan in plaats van open opname, waarvoor ik toen al een maand op de wachtlijst stond. Eerst was ik het er niet mee eens, bang dat ze daar zouden besluiten dat ik heus wel zelfstandig kon wonen als ze me maar flink pushten. Maar een verpleegkundige liet iemand van de reso een infoboekje mailen, stuurde het naar mij door en ik las het en besloot vervolgens dat ik het eigenlijk best een goed idee vond. Twee dagen later kwam er alsnog een plek vrij op open opname, die ik heb afgeketst omdat we nou net met die reso bezig waren – al heeft de afdelignsarts ervan gemaakt dat de overplaatsing te onverwacht kwam (omdat ik de enige was die het had zien aankomen?). Ik heb meteen daarna gevraagd of iemand achter de reso aan kon gaan, bijvoorbeeld een intakegesprek regelen. Dit is niet gebeurd, omdat de maatschappelijk werker, die niet bij het behandelplan aanwezig was geweest, meteen een dikke streep door het reso-plan had gezet, omdat zij wel op open opname en niet op reso werkt.
Aan de andere kant is een opnameafdeling niet bedoeld om langdurig te verblijven. Drie tot zes maanden wordt meestal als maximum gehanteerd. Ik zit er dus al zeven, en ging ervanuit dat de psychiater van open opname ook zou vinden dat ik niet misschien wel nog eens zeven maanden op een opnameafdeling kon blijven – we hebben geen idee hoe lang de wachtlijst voor een woonvorm is. Dan zou ik dus straks op open opname zitten, en besluit de psychiater daar dat ik toch maar op de wachtlijst – die ook wel een maand kan duren minimaal – voor de reso-afdeling moet. Ze zijn hier allergisch voor vooruitdenken, al is dat precies wat nodig is om mij een heel klein beetje duidelijkheid te geven. Midden in de oeverloze discussie over welke afdeling ik om wat voor vage reden dan ook beter vond – het zal me worst wezen, maar neem eens een besluit -, vroeg één van de vaktherapeuten of ik theoretisch gezien hier kon blijven. De afdelingsarts kan formeel die beslissing niet nemen, en de psychiater vroeg hoe lang het nog ging duren. Of het eerder in de orde van weken, maanden of jaren zou zijn? Maanden, minimaal. Ik had zelf ook wel kunnen zeggen dat zo’n termijn buiten de indicatie voor een opnameafdeling valt, maar blijkbaar maakt het meer indruk als iemand in een hoge salarisschaal het zegt. Het enige wat nu nog kan voorkomen dat ik naar de reso ga, behalve iets wat te maken heeft met de vraag of ze me daar willen hebben, is als de maatschappelijk werker, die weer eens op vakantie was, denkt dat kapsones zwaarder tellen.
