Ik lig weer eens in de clinch met het behandelteam. Nou ja, voornamelijk met de maatschappelijk werker. Mijn ontevredenheid met de rest van het behandelteam hangt er vooral mee samen dat ik al maanden niet op een opnameafdeling hoor, maar de wachtlijsten elders nou eenmaal zo gruwelijk lang zijn. Op de maatschappelijk werker ben ik echt boos, want ze belt zonder mijn toestemming mijn ouders en vraagt alleen mijn toestemming voor een afspraak omdat mijn moeder weigeert te komen als ik geen toestemming geef, en ze belt ondanks mijn uitdrukkelijke en beargumenteerde weigering een voormalig begeleider van me met wie ik nu alelen nog privé contact heb. “Duidelijkheid” bij haar is zeer directief eisen dat ik doe wat ze zegt en geen vragen stel, want zij zit twintig jaar in het vak en weet dus best wat ze doet – al gooit ze het er een volgend moment weer op dat ik zo’n bijzonder geval ben en een “custom made” oplossing moet. Ik ben nog steeds kwaad, maar ik moet op mijn woorden letten. Zonder toestemming van de patiënt informatie met derden uitwisselen, mag niet. Maar hoeveel er ook gebeurt wat niet mag, één ding mag wel: me naar mijn hok sturen.
Voor gedwongen ontslag uit een psychiatrisch ziekenhuis zijn volgens de wet drie gronden:
- De patiënt heeft de huisregels ernstig overtreden. Hij moet hiervoor wel gewaarschuwd zijn dat ontslag bij een volgende overtreding zal volgen. Een patiënt mag niet worden ontslagen vanwege het gedrag waarvoor hij in het ziekenhuis behandeld wordt.
- De toestand van de patiënt is zodanig verbeterd dat de ziekenhuisopname nergens meer voor nodig is.
- De patiënt weigert elke vorm van behandeling. Het gaat hierbij niet om het weigeren van één behandelvoorstel, maar het consequent afwijzen van elke behandeling die het ziekenhuis voorstelt.
Een patiënt moet zich wel kunnen voorbereiden op ontslag. In ons ziekenhuis geldt meestal een voorbereidingstijd van maximaal 48 uur.
Uiteraard zijn al deze redenen voor interpretatie vatbaar. Ik vind zelf dat ik niet aan deze gronden voldoe, anders had ik allang in overleg met mijn behandelaar besloten met ontslag te gaan. Maar aan de laatste twee redenen zou ik volgens mijn behandelaar prima kunnen voldoen. Ik zou niet kunnen ontkennen dat ik te goed ben voor de gesloten opnameafdeling. Te goed voor de gesloten afdeling is natuurlijk niet hetzelfde als goed genoeg voor mijn hok, maar in combinatie met de laatste reden, kan je natuurlijk wel zo denken. Zo heb ik in april een aanbod om naar de open opnameafdeling te gaan, afgewezen, omdat het behandelteam net had besloten dat ik eigenlijk veel beter naar de resocialisatieafdeling kon, en ik net had bedacht dat ze eigenlijk wel gelijk hadden. Destijds respecteerde mijn behandelaar die keuze en plaatste een andere patiënt, die wel wilde, over.
De laatste weken lijkt in mijn situatie het zogenaamd weigeren van behandeling meer een principekwestie te zijn, want ik heb helemaal niets feitelijk afgewezen. Alleen te veel kritische vragen gesteld en één keer binnen gehoorsafstand van mijn behandelaar geflipt. Toen ik tweeëneenhalve week geleden flipte omdat de maatschappelijk werker, na drie weken niets van zich te hebben laten horen, plotseling aan kwam zetten met een aanmeldingsformulier voor een mogelijk vervolgproject wat ik à la minute moest ondertekenen en er ook nog eens mijn moeder bij haalde, zag mijn behandelaar dit als een overduidelijke poging om mijn behandeling te “torpederen”. Ik deed uiteindelijk wat ze van me vroeg – al bleek achteraf dat het nergens voor nodig was – en ben dus niet naar mijn hok gestuurd. De volgende dag besloot ik alsnog, zonder te flippen, de maatschappelijk werker erop aan te spreken dat ze zonder mijn toestemming met anderen informatie over mij had uitgewisseld. Ze dreigde mijn behandelaar erbij te halen als ik niet ophield en een ander formulier invulde. Dit formulier heb ik meegenomen en met mijn zus ingevuld, want ik was bang te flippen als ik het met haar zou invullen. Alle formulieren zijn inmiddels ingevuld. Ik heb mijn behandelaar niet meer gesproken – “behandelaar” is überhaupt maar een titel, want mij kan ze niet behandelen. Maandag heb ik behandelplanbespreking. Ik ben behoorlijk pissig over de gang van zaken, maar als ik te veel klaag, word ik misschien weggestuurd.
