Vanavond ging Zembla over de macabere zorg in verpleeghuizen. Vier jaar geleden heeft een soortgelijke uitzending nog geleid tot kamervragen en beloofde de staatssecretaris verbeteringen. Die zijn volgens familie en personeel niet gekomen. Er is nog steeds een tekort aan verzorgenden, en de hygiënerichtlijnen laten te wensen over. Zo moest men in één verpleeghuis alleen luiers verschonen als die echt vol waren, waardoor mensen urenlang met een natte broek zitten. Helaas ontkennen de managers alles en komt de inspectie alleen aangekondigd controleren. Het is een ernstige toestand, maar er verandert niks. En de bezuinigingen gaan gewoon door. Ja, met een dagtarief van 180 euro kun je ook niet veel. Maar de kans is waarschijnlijk niet groot dat dit snel zal verhoogd worden, want zorg staat niet hoog op de politieke agenda.
En als het geld er wel is, zijn de mensen er niet om de zorg te leveren – we hebben veel te weinig verzorgenden en verpleegkundigen die in de ouderenzorg (willen) werken. Eén huiskamermedewerker op drie huiskamers is veel te weinig. Je kunt moeilijk de verzorgende de schuld geven van het “moeten” fixeren van patiënten omdat er niemand is die ze in de gaten kan houden. Verre van ethisch. En je kunt ook de verzorgende moeilijk persoonlijk aanspreken op de slechte hygiënische toestand waarin je demente moeder verkeert. Maar de zorgmanager weet de slechte omstandigheden die door familieleden werden geconstateerd, aan het feit dat zij moeite hadden met de dementie van hun vader of moeder en het daarbij behorende uit handen geven van de zorg – dus de verzorgende zou spontaan wel de besmeurde kleren verschonen als de dochter het maar liet? In other words: het ligt weer aan de ziekte van de patiënt of de bemoeizucht van de familie. Nou, niet echt.
