Mijn toestandsbeeld is, volgens mijn behandelaar, al enkele maanden stabiel. De eerste vraag is wat ze met mijn toestandsbeeld bedoelt, want er is een scala aan aspecten aan dit toestandsbeeld. Bedoelt ze de symptomen waarmee ik opgenomen was – sombere stemming, suïcidaliteit, zwerfgedrag -, of bedoelt ze mijn flipbuien, of wat? Maar als dat al duidelijk is, wat moet ik dan verstaan onder “stabiel”?
Letterlijk gezien betekent stabiel dat iemands toestand voor een zekere periode op een bepaald niveau blijft. In de algemene gezondheidszorg kan iemands toestand tegelijk stabiel zijn en kritiek. In de psychiatrie lijkt dit niet te zijn wat wordt bedoeld. Immers, dan was ik de eerste drie maanden van mijn opname ook stabiel – mijn toestand bleef immers opvallend lang (naar mijn mening) vrij slecht. En toch wordt dit niet bedoeld.
Een andere connotatie is dat stabiliteit betekent dat de persoon in een voor hem normale toestand verkeert. Een stabiel toestandsbeeld staat in deze gelijk aan geen toestandsbeeld. Dit roept echter vervolgens weer vragen op: is datgene wat normaal is voor de patiënt, ook normaal voor mensen zonder psychiatrische ziekte? Dit hangt misschien af van de ziekte, maar het is niet per definitie zo – in mijn geval zeker niet.
Daarnaast speelt hierbij de kwestie dat je niet weet of een patiënt nog zal verbeteren. Ik functioneerde een jaar geleden beter dan nu, dus ik mag niet hopen dat stabiliteit volgens mijn behandelaar betekent dat ik niet meer zal verbeteren.
In de praktijk merk ik dat “stabiel” een nogal arbitraire term is. Ik was “stabiel” toen ik niet meer suïcidaal was. Een ander is wellicht “stabiel” als hij uit een psychose is. Een ex-patiënt die was opgenomen met een ernstig slaapprobleem, was voldoende gestabiliseerd als hij zoveel nachten achtereen goed sliep. Het hangt dus van de individuele patiënt en de reden van zijn opname af wanneer je over stabiliteit spreekt. Ik weet niet of stabiliteit hetzelfde is als remissie, maar er zijn dezelfde, individueel te bepalen, criteria. Maar dit betekent ook dat de verwachtingen die je als hulpverlener van iemand hebt die het predikaat “stabiel” heeft, niet universeel te bepalen zijn.
