Het verandert mijn mening niet, maar ik moet toch even een rectificatie plaatsen. In mijn post over dwangbehandeling heb ik een fout gemaakt door onterecht te veronderstellen dat de criteria voor dwangbehandeling gelijk zijn aan die voor middelen en maatregelen. Bij gedwongen toedienen van medicatie is er in de wet een onderscheid tussen toedienen van medicatie als maatregel en als onderdeel van dwangbehandeling. Bij de maatregel van ongewild toedienen van medicatie, gaat het erom een tijdelijke noodsituatie te overbruggen. Denk bijvoorbeeld aan het toedienen van kalmeringsmiddelen bij een patiënt met ernstige onrust. Deze medicatie is dan niet specifiek gericht op het verminderen van de geestelijke stoornis, maar op het beheersen van de door de patiënt veroorzaakte overlast. Bij dwangbehandeling gaat het er echter om (een deel van) het behandelplan uit te voeren zonder toestemming van de patiënt. Dit kan bijvoorbeeld betekenen dat een schizofrene patiënt die behandeling weigert, ongewild zijn antipsychotica toegediend krijgt.
De wettelijke bepalingen met betrekking tot dwangbehandeling zijn strenger dan die betreffende middelen en maatregelen en die betreffende gedwongen opname. Hierdoor kan het gebeuren dat iemand wel een IBS of RM krijgt, maar niet zodanig gevaarlijk is dat hij gedwongen behandeld kan worden. Bovendien geldt het gevaarscriterium bij gedwongen opname voor gevaar buiten het ziekenhuis, en dat voor dwangbehandeling binnen het ziekenhuis, en als een patiënt binnen het ziekenhuis geen gevaar vormt, is er dus geen grond voor dwangbehandeling, ook al zou hij wel weer een gevaar vormen als hij naar buiten ging. Geeft me trouwens wel te denken over mijn dwangbehandelde medepatiënten, die in ieder geval in mijn bijzijn geen substantieel gevaar veroorzaakten.
