Ik ben verknocht aan het AVRO-programma Missers, waarin medische fouten en misstanden in de zorg aan de kaak worden gesteld. De bedoeling is niet om artsen en verpleegkundigen aan de schandpaal te nagelen, maar om missers openlijk bespreekbaar te maken. Immers, waar gehakt wordt, vallen spaanders, maar medici zijn nogal eens niet geneigd dit toe te geven.
Wat je ziet wanneer slachtoffers of nabestaanden naar het medisch tuchtcollege stappen, is voornamelijk dat het ze erom te doen is om hun gelijk te halen. Immers, als patiënt heb je weinig aan zo’n tuchtzaak: de arts wordt waarschijnlijk (als de patiënt in het gelijk gesteld wordt) gewaarschuwd of berispt, verder niks. Maar het is een manier om toegegeven te krijgen dat er fouten zijn gemaakt. Idealiter zou de arts of verpleegkundige hier zelf openlijk over communiceren. De verminking van het lichaam gaat niet over of de overledene komt niet terug, maar in ieder geval straal je daarmee empathie uit naar de patiënt c.q. nabestaanden. Bovendien kun je dan de zaak mogelijk laten rusten – als de familie er geen rechtzaak van maakt – en werken aan het voorkomen van nieuwe fouten. Ik ben begonnen deze post te schrijven voordat ik de aflevering van Missers van vandaag gezien had, maar toevallig wordt in deze aflevering aan dit onderwerp aandacht besteed. Er komen enkele zaken aan de orde waarbij de arts c.q. het ziekenhuis eerlijk toegaf dat er fouten waren gemaakt, schade vergoedde en verbeteringen doorvoerde. De aflevering is nog terug te kijken op de Missers site. Op het forum wordt deze week gediscussieerd over de stelling dat artsen die hun fouten openlijk toegeven, niet voor de tuchtrechter hoeven te worden gesleept.
