Vrijheidsbeperkende maatregelen zoals fixeren, apart zetten, het gebruik van bedhekken of het toedienen van rustgevende medicatie, worden te vaak onnodig toegepast in de zorg. In het Verbetertraject Maatregelen op maat werken de deelnemers aan het terugbrengen of voorkomen van vrijheidsbeperkende maatregelen. (bron: ZorgKrant)
Soms vraag ik me af waar het aan ligt dat regelmatig onnodig maatregelen worden toegepast. Soms krijg ik de indruk dat het zelfs een kwestie van gemakzucht is, omdat er op dat moment toevallig geen alternatief beschikbaar lijkt. De verpleegkundigen op de opnameafdeling waar ik nu zit hebben met toestemming van mijn arts voor mij een time-outbeleid ingesteld. Feitelijk heb ik maar één keer – terecht en nog functioneel ook – in de time-outkamer gezeten, maar enkele dagen later was er een situatie waarin ik gefrustreerd werd en schreeuwde tegen een medepatiënt. Een verpleegkundige wilde me linea recta naar de time-out sturen, zonder te proberen of minder zware maatregelen zoals me naar mijn kamer sturen, effect zouden hebben. Omdat ik op dat moment nog voldoende aanspreekbaar was, heb ik gezegd dat ze eerst wel mocht proberen me naar mijn kamer te sturen. “Dat werkt toch niet,” reageerde ze. Dat zouden we nog wel eens zien, en ik vertrok naar mijn kamer en kwam er de eerstkomende 45 minuten niet vanaf. Ik moet erbij zeggen dat, op het moment dat ik dus aan het schreeuwen was, de verpleging net de overdracht in wilde gaan. Als ik eerst naar mijn kamer zou zijn gegaan, daar vervolgens na vijf minuten weer vanaf was gekomen en alsnog overlast had veroorzaakt op de afdeling, had de verpleegkundige uit de overdracht moeten komen om me in de time-out te zetten. Het was dan veel makkelijker geweest om me maar meteen naar de time-out te sturen, maar niet bepaald een voorbeeld van terughoudend afzonderbeleid.
